Сайн байна уу? Би одоо 21 настай. Би өөрийгөө үнэхээр амьдрах хувьтай хүн гэж боддог. 4 сартай байхад уруул маань хөхрөөд ухаангүй болоод эмнэлэгт очоод 2 цаг болоод зүрх маань зо.гсч мо.рогт орж байсан юм байна лээ. Мор.огт ороод удаагүй байхад миний хажуу орны эмээ өө.д болж мо.рогт оруулхад би
у.йлж байсан гэсэн.
Ингээд л би амьдарсан юмдаа. Гэхдээ багаасаа л зүрх му.утай охин байлаа. Жоохон у.урлах юм бол зүрх савалдаг, татаж унадаг байсан юм.
1р ангиасаа авхуулаад 6р анги хүртлээ дандаа эмнэлэгээр явдаг байв, аль ч эмнэлэгт очсон ү.хнэ амьдрах хугацаа бага гэдэг үг сонсдог байсан. Үзүүлсэн эмч болгон нь
ээжийг маань үр хүүхдээ ийм болтол юу хийж явсан юм бэ гэж за.гнаад ээжийгээ үнэхээр их ө.рөвдөж у.йлдаг байж билээ.
Ингэж явсаар явсаар монголд маань япон эмч нар ирж зүрхний хаг.алгаанд орох хүүхдүүдийг японруу авч явж хагалгаа хийхээр болсон мэдээг ээж маань сонсоод намайг очиж хяналтанд нь оруулсан ч ха.рамсалтай нь япон эмч нар танай охиныг эмчилж чадахгүй ээ гэж хэлж байсан.
Ээж минь тэр мэдээг сонсоод у.йлж байхыг ах маань харсан юм билээ. За ингээд дахиад л ү.хэлтэй
нүүр ту.ллаа гэж өөрийгөө боддог байв. Гэхдээ намайг амьдрал хувь тавилан дахин шагнасан юм. Монголд байдаг зүрхний э.мч Болдсайханд үзүүлээд эм.члэгдэх боломжтой гэдгийг сонсоод амьдралд дэндүү баярлаж би энэ хорвоод амьдрах хувьтай хүн юм гэж бодож эхэлсэн. Эмчдээ үзүүлээд хэд хоногийн дараа ха.галгаандаа орж эрүүл саруул болсон юмдаа.
Одоо би сайн ханьтай, сайхан үртэй болсон. Амьдрал чамд баярлалаа. Алтан гарт сайхан э.мчдээ баярлалаа.
Эх сурвалж: itoim.club
